Vertrouwen op je onderbuikgevoel, is dat iets wat je kunt leren?

ouwe fietsIedere dag fiets ik op mijn oude rommelbak naar mijn werk en vervolgens weer naar huis. Dit doe ik al jaren en ik ken de weg uit mijn broekzak. Rechtsaf bij het grasveld, onder de tunnel door bij het ziekenhuis en daarna over de weg met zo ontzettend veel drempels. Je zou kunnen zeggen dat het fietsen een automatische handeling is geworden. Een handeling die puur bedoeld is om me te verplaatsen. Vijftien minuten heen, vijftien minuten terug. Iedere dag.

Toch is fietsen voor mij veel meer dan me verplaatsen. Het is niet alleen een training voor mijn lijf, maar ook een training voor mijn innerlijke verbinding. Fietsen is voor mij een dagelijkse oefening om te handelen naar mijn, soms niet te bevatten, onderbuikgevoel. Mijn fietstocht gaat namelijk heel vaak niet rechtsaf bij het grasveld of onder de tunnel door bij het ziekenhuis. Soms zie ik zelfs helemaal geen grasveld of een tunnel, maar wel een hele grote eik waar een tak van afgebroken is. Of een vrouw die met een tweelingkinderwagen door de regen loopt en daar erg van geniet. Ik fiets een route die volledig gestuurd wordt door wat mijn onderbuikgevoel aangeeft. Ik leg niet de route af die mijn hoofd logisch zou vinden, maar een route bepaald door verbinding met iets dieper in me.

‘Hier rechts’, zegt mijn onderbuik in een fractie van een seconde. Mijn hoofd bemoeit zich er dit keer mee en wil rechtdoor gaan omdat ik al laat ben. Het eten staat vast al op tafel. Ik twijfel en kijk achterom. Er fietst iemand vlak achter me. Die zal het vast raar vinden als ik me opeens weer omdraai. Een extra drempel om naar het gevoel van mijn onderbuik te handelen. Het is erg makkelijk om nu gewoon door te fietsen en tegen mezelf te zeggen dat ik een andere keer wel weer naar mijn gevoel ga handelen. Mijn hoofd dreigt te winnen met deze rationele overweging. Ik rem. Draai me om terwijl ik word ingehaald door de fietser die achter me reed en sla alsnog de weg in die mijn onderbuik me had aangegeven. Ik voel me trots. Ik heb weer geluisterd naar mijn onderbuik. Ik heb interne verbinding gemaakt. Ik kan vertrouwen dat ik luister en handel naar mijn gevoel.

Op mijn oude rommelbak maakt het misschien niets uit of ik wel of niet goed verbinding maak met mezelf. Thuis kom ik toch wel. Door oprecht naar mijn onderbuik te luisteren in deze situatie heb ik geleerd om dit gevoel veel beter te herkennen en ernaar te luisteren in andere situaties. Maar vooral heb ik geleerd dat ik volledig kan vertrouwen op dit gevoel. Het gevoel dat me via een onbekende route ook brengt naar waar ik wil zijn. Het gevoel waar ik heel veel zelfvertrouwen van krijg door er naar te luisteren. Het gevoel dat ‘is’, zonder oordeel.
Dit artikel is gepubliceerd in Coachlink Magazine juni 2015. Het magazine gratis bestellen kan hier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.